W pracy z dziećmi trudności powiązane z odbieraniem i porządkowaniem bodźców mogą posiadać bardzo różny przebieg. Jedno dziecko może źle znosić głośne dźwięki, inne reagować niepokojem na dotyk określonych materiałów, a jeszcze inne mieć problem z utrzymaniem sugestie podczas czynności wymagających ruchu i jednoczesnego wykonywania poleceń. W tak zaistniałych okolicznościach konstatuje się nie tylko i wyłącznie samą reakcję, niemniej jednak też jej częstotliwość, okoliczności a także wpływ na codzienne funkcjonowanie.
Terapia integracji sensorycznej odnosi się do sposobu, w jaki układ nerwowy odbiera, rozpoznaje i organizuje informacje płynące z ciała a także otoczenia. W praktyce ważne jest obserwowanie dziecka w trakcie różnych aktywności, ponieważ zachowanie w gabinecie może wyglądać zupełnie inaczej niż w domu, przedszkolu czy szkole.
Podczas zajęć wykorzystywane są w głównej mierze ruch, zmiana pozycji ciała, ćwiczenia równoważne oraz zadania angażujące dotyk i czucie głębokie. Wyselekcjonowanie aktywności nie powinien być przypadkowy. Znaczenie ma w głównej mierze wiek dziecka, jego sposobów ruchowe, sposób reagowania na bodźce a także trudności zauważane w codziennych sytuacjach. W praktyce na prawdę bardzo często potrzebne są modyfikacje przedtem przyjętych założeń, ponieważ reakcja na określone ćwiczenie może być inna, niż wynikałoby to z początkowej obserwacji. Zbyt duża liczba bodźców może utrudniać wykonanie zadania, podczas gdy zbyt prosty układ ćwiczeń nie pozwala właściwie ocenić określonej umiejętności. Dlatego przebieg pracy może podmieniać się wraz z obserwowanymi reakcjami.
Istotnym elementem jest również rozróżnienie problemów z przetwarzaniem bodźców od trudności wynikających z innych przyczyn. Nie każda niechęć do hałasu, kłopoty z koncentracją czy niezgrabność ruchowa oznaczają zaburzenia integracji sensorycznej. Podobne zachowania mogą pojawiać się między innymi przy zmęczeniu, trudnościach emocjonalnych, problemach ze wzrokiem albo słuchem, ograniczeniach ruchowych czy innych trudnościach rozwojowych. Z tego powodu sama obserwacja pojedynczego zachowania nie powinna stanowić podstawy do wyciągania daleko idących wniosków. W współzależności od sytuacji bierze się pod uwagę informacje od rodziców i nauczycieli, obserwację dziecka oraz wyniki stosownie dobranych prób i badań. Takie podejście umożliwia całkiem dobrze określić, czego faktycznie tyczy się zauważana trudność.
Warto również zwrócić uwagę na to, że sposób funkcjonowania dziecka może przerabiać się zależnie od miejsca i sytuacji. Dziecko, które świetnie kreuje określone zadanie podczas spokojnych zajęć, może mieć z nim większy problem w dziale, przy hałasie lub podczas jednoczesnego wykonywania kilku czynności. Z kolei zachowanie obserwowane w domu nie za każdym razem powtarza się w innych ustaleniach. W ocenie znaczenie mają więc dokładnie sprecyzowane sytuacje, w których pojawia się trudność, oraz to, jakie oczekiwania stawia wówczas otoczenie. Terapia integracji sensorycznej jest jednym z podejść stosowanych przy określonych trudnościach w przetwarzaniu bodźców, jednakże jej zakres i sposób prowadzenia zależą od indywidualnej sytuacji dziecka. Zmianie mogą podlegać zarówno rodzaj ćwiczeń, jak i ich intensywność czy sposób organizacji zajęć, o ile obserwowane reakcje wskazują na taką potrzebę.
Zobacz także informacje w tym temacie: neurologopeda łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]